EU publiceert rapport over de status van de schone waterstofindustrie in 2026.

Op 6 juli 2026 publiceerde het Clean Hydrogen Partnership, in samenwerking met Roland Berger, het rapport "2026 Clean Hydrogen Valley Industry Status". Gebaseerd op gedetailleerde gegevens van 106 waterstofvalleiprojecten wereldwijd, geeft het rapport een overzicht van de meest recente bouwvoortgang, de bestaande uitdagingen en de belangrijkste knelpunten van Europese waterstofvalleien. Daarnaast worden baanbrekende mogelijkheden voor ontwikkelaars, beleidsmakers en investeerders geïdentificeerd.

Over het geheel genomen is de wereldwijde groene waterstofindustrie een nieuwe fase van rationele consolidatie en pragmatische implementatie ingegaan. Door gebruik te maken van het geïntegreerde "productie-opslag-transport-eindgebruik"-model tonen Europese waterstofvalleien een aanzienlijk grotere risicobestendigheid dan losstaande, verspreide projecten.

Het rapport laat zien dat de wereldwijde plannen voor waterstof enorm zijn, waarbij landen gezamenlijk een geplande hoeveelheid hebben aangekondigd. elektrolyzer De capaciteit bedraagt ​​circa 440 GW in 2030. Door factoren zoals beleidsonzekerheid, hoge productiekosten en het ontbreken van langetermijnafnameovereenkomsten zijn sommige projecten echter vertraagd of geannuleerd. De Europese markt heeft daarentegen aanzienlijke vooruitgang geboekt, met meer dan 600 MW aan elektrolysecapaciteit die al in bedrijf is en een cumulatieve capaciteit van 3,3 GW waarvoor de definitieve investeringsbeslissing (FID) is genomen, waarvan de helft naar verwachting in 2026 in productie zal gaan. Opvallend is dat de Europese waterstofvalleien ongeveer 400 MW aan operationele capaciteit bijdragen, goed voor twee derde van de totale operationele capaciteit van Europa.

Op basis van de meest recente gegevens van het officiële H2V-platform (april 2026) zijn er in totaal 106 waterstofvalleiprojecten geregistreerd. Qua geografische spreiding domineren Europese projecten met een aandeel van 91%, bestaande uit 83 projecten in 21 landen binnen de EU en de bredere Europese regio. De overige projecten zijn verspreid over Azië-Pacific, Noord- en Zuid-Amerika, het Midden-Oosten en Afrika. Grensoverschrijdende, onderling verbonden waterstofvalleien worden een belangrijke ontwikkelingstrend in 2026. Wat betreft de bouwvoortgang is het aandeel operationele waterstofvalleien wereldwijd verdubbeld van 9% in 2024 naar 18%, waarbij 37% van de projecten is voltooid of de FID-fase (Final Investment Decision) heeft bereikt. Met betrekking tot de capaciteit en investeringsreserves op lange termijn, plannen 81 projecten om in 2032 commerciële productie te bereiken. Alle projecten samen hebben een totale geïnstalleerde elektrolyzercapaciteit van meer dan 21 GW en een totale geplande kapitaaluitgave van honderden miljarden euro's. Wat de toepassingsscenario's betreft, richt 83% van de projecten zich op de transportsector, terwijl 67% zich concentreert op de decarbonisatie van de industrie.

Op basis van een specifiek onderzoek onder ontwikkelaars van waterstofprojecten wereldwijd, uitgevoerd in april 2026, identificeert het rapport drie belangrijke knelpunten in de huidige ontwikkeling van de sector. Ten eerste zijn projectvertragingen de norm geworden: 39% van de projecten loopt achter op schema, voornamelijk als gevolg van onhaalbare bedrijfsmodellen (39%), tekorten in de toeleveringsketen (30%) en financieringstekorten (25%). Ten tweede belemmeren afnameproblemen de implementatie van definitieve investeringsbeslissingen (FID's): 68% van de projecten heeft momenteel minder dan 25% van de beoogde schaal aan vaste afnameverplichtingen. Ten derde is het vertrouwen in de sector verdeeld: hoewel 59% van de professionals optimistisch blijft over de waarde van waterstof op de lange termijn, moeten problemen zoals belemmeringen voor commercialisering op korte termijn, beleidsinstabiliteit en financieringsdruk dringend worden aangepakt.

Het rapport schetst ook baanbrekende trajecten voor respectievelijk ontwikkelaars, beleidsmakers en investeerders. Ontwikkelaars moeten zich richten op kerngebruikers in de industrie met een rigide vraag, stabiele verdienmodellen ontwikkelen, de kosten continu verlagen door technologische optimalisatie om de kloof met de prijsverwachtingen van klanten te verkleinen, vanaf de vroege stadia van projectontwikkeling voldoen aan de financierbaarheidsnormen en synergieën in de hele keten benutten om clustereffecten te ontketenen, waardoor ze zich kunnen bevrijden van het winstgevendheidsdilemma van losstaande projecten. Beleidsmakers moeten afdwingbare verplichte afnameregelingen voor waterstof invoeren om de daadwerkelijke marktvraag te stimuleren en de efficiëntie te verbeteren. waterstofopslag, transport- en handelsinfrastructuur, en het verhogen van subsidies voor risicovolle projecten in een vroeg stadium om de industrie door de "vallei des doods" te helpen. Investeerders zouden het "multiplicatoreffect" van publiek kapitaal moeten benutten om risico's in een vroeg stadium te dragen en maatschappelijk kapitaal te mobiliseren, particulier kapitaal moeten stimuleren om onafhankelijke investeringssystemen voor waterstofprojecten op te zetten, en aandelenkapitaal moeten aanmoedigen om zich over de gehele waardeketen te positioneren, om zo een alomvattend risicobeperkingsmechanisme te creëren, van groene energiebronnen tot waterstof voor eindgebruik.

In 2026 lanceert het EU-partnerschap voor schone waterstof de tweede ronde van projectsubsidieaanvragen, waarmee tot 13 waterstofvalleiprojecten ondersteund zullen worden. De officiële aanvraagprocedure start in september. Op de lange termijn streeft het initiatief ernaar om tegen 2030 wereldwijd 100 waterstofvalleien te creëren en zo een onderling verbonden, wereldwijd systeem voor de waterstofindustrie op te bouwen.